7 Şubat 2008. Günler, aylar, yıllar… İsa’dan öncesi var, sonrası var. Hicretten öncesi var, sonrası var… Dünya zaman dilimleri bunlar. Adını dünya koyduğumuz insan ülkesinde mantığı dahi henüz tam olarak kavranamamış ve zamanın Sahibi’nin üzerine yemin ettiği; insanoğlunun herşeyini ona göre düzenlediği; içinden çıkılamaz devasa bir paradoks. Kesmişiz, bölmüşüz. Hatta o kadar ki, bu kavramı anlamaya çalışmaktan hariç herşeyi yapmışız üzerinde. Maddesel bir oyalanma diyebiliriz ama bu da gerekli elbette. Çünkü vakit, nakittir(!)…

Zamanla, adına “zaman” dediğimiz kavram, önyargılarımız için güzel bir dayanak oldu. Bu açıdan zaman içine bir çok anlamlar yükledik. 1 Ocak, 28 Şubat, 1 Ramazan gibi… Şüphe yok ki, önemli olan bu olguyu daha da önemli hale getiren hâllerden sadece biridir bu…

Yine bizim için ne denli değerli olduğunu göstermek anlamında “zaman” için bir çok deyimlere, atasözlerine sahiptir her ulus. “Zamanlarını en kötü şekilde kullananlar, en çok, zamanın kısalığından şikayet ederler diyor La Bruyere. Acımasız ama doğru bir söz. Bir şeyi kullanabilme yeteneği, benlik dizginleri kendi elinde olanlar için geçerlidir. Böylelikle, kendini terbiye eden insan zamanı da terbiye edebilir.

Bizler için hem kavramını hâlâ kavrayamadığımız bir o kadar da üzerinde çabaladığımız aşikâr bu kavrama o kadar kendimizi kaptırmışız (inanmışız) ki, zamansızlık hakkında düşünenlere filozof adını takmışız. Oysa insanoğlunun bilmeyerek oyalandığı şeylerden sadece biri değildir bu. An, sonsuzluk, varoluş gibi kavramlar da bunlardan bir kaçı. Aslında bunlar da dolaylı olarak zamanla anlam bütünlüğü içinde. Anlamını kavrayamadığımız kadar sadece gördüğümüz için inandığımız veya yansıma yahut yanılsamalarla reddettiğimiz olgular bunlar. Tam bu noktada insanın acizliğini görmek mümkün. Anlamı üzerinde hâlâ tartışmaya devam ederken bir taraftan da içinde yaşıyor bu olgunun. Ve bilmediği veya bilmek istemediği bir kavramı kolayca reddedebiliyor. Kendi reddiyesine inanıyor ve bunu kendine yaşam tarzı olarak belirliyor. Bu, tuhaf olduğu kadar da akıl dışı bir durumdur. Zira insan iradesi bir çok şeyi anlamakta “yorum” yolunu tercih eder. İşte insan bu yüzden acizdir ve bu acziyetine sebep olacak bir çok şeye muhtaçtır. Bunun en büyüğü, kendisine oynadığı en büyük oyun olan “zaman” dır.

Zamana bakış açısı diye nitelendireceğimiz her çerçeve bize kısıtlı, olgunun tamamını kavrayamayacak bazı bilgiler sunacak, ve biz bu bilgiyle ömrümüzün sonuna kadar yaşama cesaretini göstereceğiz. Ve insan şimdi de olduğu gibi bu durumdan rahatsız olmaksızın, bilgisizliğin verdiği o muazzam cesaretle nefes alacak, nefes verecek ve ölüp, dirilecek…